جزیره ی متروکه
من همون جزیره بودم خاکی و صمیمی و گرم واسه عشق بازی موجا قامتم یه بستر نرم ...
تمام آرزویش پر کشیدن در خیالت سرخوش و مسرور پرنده آسِمان را معبد ِ قدیسه می داند و تاجانی به بالین هست در آسمان خاطرت دیوانه می ماند پرنده بال و پرها را که هست ِ اوست، در این پیمان گرو پیش نگاهت می نهد بگذار در یادت شود رقصان چه آمالی! منم آن تک پرنده در خیال یار خوش سیما کشاند هر زمان سمت نگاه دلکشش همراه با ایما چه عیشی! شعله ور شد عشق در، این قلب بی تابم سراب است اینکه می بینم؟! یا من خفته در خوابم؟! چه شد؟! این درد جانفرسا مرا آزرده گردانده خدایا خواب دیدم؟!زمین بال وپر من را به سینه سخت بفشرده دمی آسوده و آرام! تو زخمی گشته ای، ای جان نگاهم سوی پروازت بود بر قلب بسیط آسمان تو مدهوش پریدن در حضور یار مهر آگین به ناگه حمله ور شد سوی پرهایت قوی جثه، یکی شاهین زمین گفت و زمان یادآور این قصه ی جان سوز مرا بیرون کشاندی از خیالت، تیره شد آن روز تو را در آسمان ِ واسعت شاهین بُوَد شایسته ی پرواز منم خوش باور و مبهوت و با این قصه ها دمساز ناشنیده : ز.م كو پاي رونده و دويده صد منظر و شاخه ي تنيده كو چشم تپنده و تپيده صد قطره ز آسمان چكيده كو ريشه ي محتوا چشيده صد نغمه و ساز نشنيده كو گوش به معرفت شنيده صد محبس آغوش كشيده كو بال پرنده و پريده صد كنج ز زاويه بريده كو قوه ي اندرون دريده صد طيش جهنده و جهيده كو عقل ز مصلحت رميده صد قصه به انتها رسيده نفرين به هست نطلبيده ناشنيده : ز.م كه هرچه خيره تر گشتم شعله ورتر گشت اين احساس همين حس اسيري، واي بر چشمم،فغان اي دل دوباره ماند از غفلت دو پاي لنگ تو در گِل همان لحظه، همان جا، همان موج در همان طوفان نداي غرق مي گردم در درياي عشقش يافت رجحان شدي آواره ي بي جا و بي امكان آزادي بسان مرغكي تنها به حبس در قفس خواهانه تن دادي به تو گفتم خدا را، لحظه اي انديشه كن راز رهايي را دمي ياد آر احساس ِ پس از روز ِ جدايي را دو چشمت كور و گوشت بسته و خسته ز پند و راز تو و معشوق سرشار از تعارض ها، نياز و ناز تو كه دانسته افتادي به دام دلربا محبوب در اين بازي ِ جانفرسا تو روزي مي شوي مغلوب بس است اين سادگي و غفلت و سازش به خود آ ناجوانمردانگيست اين سلب آرامش تو حيراني!مكش با خواهشت اوضاع من را رو به ويراني مكن كاري كه باز آرد به سوز ِ دل پشيماني تو مي خواهي و مي گردي بر ِ دلخواه خود اما دگر جانم ندارد جاي خالي از براي زخم آدمها زبانم قاصر و گوش ِ تو بر ناگفته هايم هست بي روزن بگويم هرچه هست و نيست تنها زحمتست بر من! منم اندرزگوي دلشكسته، بي رمق، غمناك تويي آن كودك چابك دل و پرجنبش و بي باك ناشنيده: ز.م به آواز غمين دمساز گشته،ديده تر مي كرد به رؤياي گذشته روح خود را تازه تر مي كرد ز اعماق درون تدبير دنيايي دگر مي كرد صبا را گفته ام نيك است رؤيايت شميم دلخوشي دارد تماشائيست دنيايت تو از ديرينه خرسندي خوشا عشق دل آرايت تبسم وار مي آيد به خاطر يار زيبايت من از آوارگي مي ترسم و نبْوَد مرا يادي تبسم از چه جويم از تبار ِ تيره بنيادي؟! بسي دلخسته، گريانم از اين فقدان دلشادي از آن آغاز چشمانم نبوده نيك صيادي! ناشنيده : ز.م رخت بربستم از اين عالم و از عالميان سوختم خرقه و مستانه به بُستان گشتم شب تا صبح از اين مكتب و دين برگشتم ناله سر دادم و افلاك به زير افكندم دل ديوانه بگيريد و آزاد كنيد از بندم نيست اين دير پناه غم ديرينه ي من هردم افزود غمي بر غم پيشينه ي من خاك ِ آن بوي جدايي به مشامم آرد بس كه سوداگر وابليس به دامان دارد كاشت بذر حسد و كفر و ريا بر سينه گشت محصول از اين بذر درخت كينه خواهم انديشه ي ديگر،راه برتر ز فراسوي زمان نيك بينم، ره ِ اختر خويش، به دور از همگان چه خوش احوال درونم وقت تنها شدنم فارغ از جسم و تن و دغدغه هاي كهنم ناشنيده : ز.م ليلة القدر و دعاخواني حق مست مي گردند ياران زين خبر روح،بهر بذل نعمتها شده باني حق اي دل اي مهواره ي تقديس ها گوش كن آواز رباني حق اي زبان وچشم وگوش ونفس وتن ياد آريد عهد و پيماني حق چون همه نيكان ِ عالم رو كنيد سوي درگاه و فراخواني حق باش اي روح غمين اميدوار از تفضل ها و مهرباني حق ناشنيده : ز.م گفتا كه مهر غايي با اين بيان نباشد گفتم كجا نهاني، خواهم رخ تو بينم گفتا قرار ديدار با ديدگان نباشد گفتم خزانيم من در مدت فراقت گفتا كه هجر و دوري راز خزان نباشد گفتم ز هجرت اي گل چشمم چو چشمه ساران گفتا دواي دردت اشك روان نباشد گفتم چرا ز رويم رخساره بر گرفتي؟! گفتا تو در غيابي رويم نهان نباشد گفتم چه خوش درخشي در آسمان قلبم گفتا كه سينه ات از، مهرم جوان نباشد گفتم چه سان توانم سوي تو راه يابم؟! گفتا چو روح پاكي، لكي در آن نباشد گفتم كه در حضورت عالم چگونه باشد؟! گفتا به عرش اعلي، كس را غمان نباشد گفتم چرا نيايي آخر ز غيبت اي مه؟! گفتا هنوز ياري سويم دوان نباشد گفتم جلاي سينه عشق نهايي من چون تو جمال حقي در اين زمان نباشد هر روز و شب دعايم باشد ظهورت اي جان جز تو دواي دردي بر اين جهان نباشد ناشنيده : ز.م پر از واهمه... او را چه مي شود؟!... كسي در وجودش فرياد مي زند... حادثه اي نزديك است... قالب تهي شدنش را به انتظار نشسته... ندايي جانفزا طنين انداز شد: " بخوان... به نام پروردگارت..." محمدا... اي جلوه ي رحمت حق... اي دليل ِ بود ِ كائنات... اي خورشيد ِ روشنايي بخش انسانيت... اي اشرف مخلوقات... اي روح هستي... درياب ما را... در راه شكست دل، هم ماتم و هم كيشم ناگاه ز خود بي خود، مي گردم و درويشم آنگاه به خود گردم، من زاده ي غم پيشه ام(پيشم) در مِه پي نورم من، از حادثه دل ريشم طوفان زده ي دريا، آن بوته ي بي ريشه ام(ريشم) در خلوت سرد دل گمراه تر از پيشم از خاطره لبريزم، من گمشده در خويشم ناشنيده: ز.م از هياهوي شبان غم بگو مرهم سينه به وقت ظلمتي از نگاه خيره اي به در بگو طائر گلشن باغ خلوتي از سكوت لب گشاي تب بگو اي مسافر كه هميشه دعوتي از دليل تيرگي ره بگو تو هماي برشكست رخوتي از تلاش رهگذار حق بگو اي سخنور كه خوشانه صحبتي از اميد و روشني شب بگو ناشنيده: ز.م آتش گرفتم از انعكاس اشعه ي خورشيدي كه برق چشمانت را مي تاباند گويا چشمانت ذره بين است...! عجب خلقتي ... تا تو مي خوابي ستاره ها مي آيند ؛ پيش قاضي و ملق بازي؟!... باز فكر جديدي به خاطرم آمد دوباره قاصدك باغ را به سويت روانه كنم بگويمش ز سخن هاي دل پيغام براي دل تنگ خود، سبزه ها را بهانه كنم بگويش اي قاصد زيبا از گل كه گفته گر او بيايد ز شوق جوانه كنم بگو ز زبان اقاقي ها گر او بيايد شكوفه ها را ز شور ديوانه كنم بگو كه سبزه ها چه خموشند از دوري گر او بيايد باغ را پر از ترانه كنم ولي تو قاصدك مراقب باش نگوي من دلتنگم و دگران را بهانه كنم!!! ناشنيده :ز.م آمدنش ديدني بود بر دل نشست... نشستنش ماندني بود سرود ... سرود عشقش شنيدني بود ديدم ... ديدنم شكفتني بود بستم ... دل بستنم ناگسستني بود رفت ... رفتنش پريدني بود شكستم ... شكستنم چه ديدني بود! ناشنيده : ز.م گل و پروانه اي را مهر شمع در كار بود سالها زين عشق با شمع محفل ديدار بود گل چو زيباروي مجلس در كنار شمع وآن يكي بر گرد شمع اندر شبان تار بود زآنچنان مات رخ شمع گشته بودند اين دو تن پي نبردند پراكندن نور شمع همچون نار بود صحبت پروانه و گل در قصار عشق شمع در پي عياني اينكه چه كس دلدار بود؟! ""گل بگفتا عشق من اينست كه حتي حاضرم هر شب و روز مست گردم در كنارش مي خورم گفت پروانه به گل، هم داشت بر لب خنده اي عيش و نوش و مي خوري؟! مرحمت فرموده اي من ولي در راه عشقش جان سپاري عاشقم قصد آن دارم بگردم گرد او هر چند بس نالايقم گل بگفتا با غضب من عاشق زيبا رخم كي توانم گرد شمع گردم همي در پيچ و خم؟! "" مجتمع گشتند چندي بعد باهم هر سه تن گل همانند دگر شامان كنار يار بود وانگهي گل فاش كرد اين راز سالان خفته را كو به تن آرايي و عشوه گري، ماهر و قهار بود شمع چون آگاه از عشق گل و پروانه شد يك نگه بر گل نمود، كين انتهاي كار بود گل به خنده ،نگاهي طعن آلود سوي پروانه كرد پروانه را اين عشق ناكام صعب ترين آزار بود زندگي را مرگ مي ديد از براي خويشتن واز حيات خود به دور از عشق شمع بيزار بود ناگهان ديدند خود را او فكند بر نار شمع شمع غافل بود از او پروانه تنها، يار بود ناشنيده: ز.م سر شوريدگان سامان ندارد بنازم قدرت اين چرخ گردون همي مي چرخد و دوران ندارد زبس جان كندم و گشتم پريشان بسان من فلك نالان ندارد كوير دل شده خشك و نمك سان خدا را شكر ابر هم باران ندارد ندانم سرٌ اين سوداي خفته به جان خو كرده و ايمان ندارد هزاران درد دارد سينه ي من طبيبا درد من درمان ندارد ناشنيده : ز.م نگارا وفا کن بدل بی جفا که داری بدل دوست تر مر مرا وفا بی جفا مر مرا خوش ترا شعر بالا را از دو جهت افقی و عمودی قرائت کنید ...! پدرم رفته بود تا مادربزرگم را بیاره، معمولاً عید مادر بزرگ خونۀ ماست تا از تنهایی بیرون بیاد. مادرم مشغول پاک کردن ماهی و درست کردن غذای شب عیده، خواهرم هم زحمت می کشه و با همسر و بچه اش تشریف میارن تا شام رو با هم باشیم. این وسط تهیه میوه و شیرینی و از همه مهمتر سفرۀ هفت سین برعهدۀ من گذاشته شده بود. خرید این هفت سین برای خانواده ما بخصوص مادربزرگم خیلی مهمه و همیشه باید از بهترین و مرغوب ترین جنس باشه، به همین خاطر خرید این هفت تا سین ناقابل هفت ساعت وقت منو میگیره. ساعت هشت شبه، هفت سین کامله میوه و شیرینی هم گرفتم و به خونه برمیگردم. شب خوبی بود. حالا همه رفتن بخوابن، مادربزرگ هم توی اتاق من خوابیده من هم یک پتو برداشتم و روی کاناپه خوابیدم... کم کم چشمامو باز و ساعت رو نگاه کردم، حدوداً 10 بود. رفتم صورتم رو شستم وقتی برگشتم علی پسر خواهرم رو دیدم که تو پذیرایی نشسته و دستاش با سمنو آغشته شده، انگار دنیا رو سرم خراب شد ظرف سمنو خالی بود و علی با لبخند به من نگاه می کرد... تو که شاهراه نزول رحمت خدایی تبسم تو دلنشین تر از هر صوت ای آسمان پرنده های رهایی زیبا ترین کلام را تو سرودي بخوان که نوری و ز سایر انوار جدایی شکوه عبادت، کمال صداقت تو رحمت حق، نور دیده ی مایی چه صدقی ست در این جمله که گوید باد بر شما و اهل بیتت درود و سلام الهی ناشنيده: ز.م ********************** ز احمد تا احد يك ميم فرق است جهاني اندر اين يك ميم غرق است غم بود، من بودم و درياي ديده محرم من آمدي ريخت بر پاي تو عشق اين دل حاتم من دل رفت، من ماندم و اين زندگي در هم من غم ماند، من ماندم و آن خاطره ها مرهم من --------------------------------------------- " دل بي رحم " اين چشم هاي سياهت ز من چه مي خواهد؟! داني كه خنده ي شكرينت ز دل چه مي كاهد؟! با آن نگاه آتشينت مراتو مي سوزي!!! آه از دل بي رحمت كه مرا نمي خواهد!!! *********************************** فريب... سحر، دل عشاق تو از باده ي ديشب مست وخوش بودولي بي خبرازحيله ي امشب تو كه با بي صفتان عهد ببستي نه مگر گفته بودي كه دلت از طلب ما پر تب؟؟؟! واي بر ما و دل ساده ي ما باد كه سحر شاد بوديم به يك خنده ي شيرين بر لب! !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! * ترانه ي عشق * سرودم از سر عشق ترانه و كردم به نام تو بداند عالمي ز ازل دل مستم فتاد به دام تو جوانه زدم شكوفه داد نهال تنم از بهار عشق به اين اميد كه ميوه اش خوش شود به كام تو دل جوان و جسورم نداشت پا به بند و قيد ببين چگونه به خنده اي آسان شده است رام تو كنون كه نقش خيالت نشسته بر حرير دلم بريز مي و پر كن پياله مست شوم اينك ز جام تو ناشنيده: ز.م * خوشبختي حس دروني است و با عوامل بيروني ميسر نمي شود. * خوشبخت تر از كسي كه تصور مي كند خوشبخت است، وجود ندارد. * آنچه را مي توانيد تغيير دهيد، عوض كنيد و آنچه را نمي توانيد تغيير دهيد، بپذيريد. * خوبي كردن تنها نوع سرمايه گذاري است كه هرگز ضرر ندارد (هنري ديويد تورو). * حقيقت را مي توان خم كرد ولي نمي توان آن را شكست. * خوش رفتار واقعي كسي است كه بتواند با بد رفتار سازش داشته باشد. * وقتي اوضاع خراب مي شود نا اميد شدن آسان است. * به يكديگر عشق بورزيد، اما از عشق بند مسازيد. *چيزهايي هست كه تنها با آزمودن به كنه آن پي خواهيم برد... عشق از اين مقوله است. راه ديگري براي آزمودن آن نيست، بايد عاشق شوي. * عشق پيوندي است بين تو و ديگري. مكاشفه پيوندي است بين تو و خودت. ديباچه ي نخستين حضور: آمدم گرچه كمي دير ولي... تو به شكرانه ي اين آمدنم بر من خسته دگر خرده مگير گو مبارك قدمت غنچه ي نو ز شكوفاي بهاران شعر عشق از سرگير ... ناشنيده: ز.م تو بهاري... نه! بهاران از توست... از تو مي گيرد دوام هر بهار اين همه زيبايي را...
گفته بودي كه چرا محو تماشاي مني ز آنچنان مات كه يكدم مژه بر هم نزني مژه بر هم نزنم تا كه زدستم نرود ناز چشم تو به قدر مژه بر هم زدن است
ادامه مطلب
دل بود،من بودم و دنياي پر از ماتم من
.............................................................
ادامه مطلب
ميزباني كه هميشه در تقلاي شكستن سكوت محض جزيره ناكام مي ماند.
گوش كن آواز تنها مهمانان فصلي جزيره ام شنيدنيست؛پرستوهاي مهاجر...
بيا...بشنو...بمان... اي سراپا همه شور...
من به دنبال رهايي ز سكوت با تو خشنودترينم... تو بمان...
